Markmið 2010- Fyrsti skammtur

Í lok árs er ég vanur að fara í smá naflaskoðun. Spá í það hvar ég er staddur og hvert ég vil komast. Ég set mér markmið á ýmsum sviðum. Sum þeirra eru þess eðlis að mér finnst í góðu lagi að segja frá þeim. Raunar getur það reynst mjög gagnlegt. Með því setur maður aukna pressu á sjálfan sig að standa við stóru orðin.

Hér er fyrsti skammtur af markmiðum fyrir 2010 sem ég ætla að segja frá. Ég veit ekki hvort margir hafa áhuga á þessu, en það yrði mjög ganglegt fyrir mig ef mínir ágætu lesendur (sem eru nú flestir vinir eða ættingjar) gætu rennt yfir þetta, baunað svo á mig annað slagið og spurt hvernig gangi. Allavega. Hér er fyrsti skammtur:

Árið 2010 ætla ég að:

• Vakna fyrr á morgnana (helst ekki seinna en 5:30) og nota tímann í eitthvað uppbyggilegt
• Skrifa í dagbók á hverju kvöldi og minna sjálfan mig á hvað ég hef margt til að vera þakklátur fyrir
• Hreyfa mig á hverjum degi
• Hlaupa 10 km á undir 50 mínútum
• Einfalda líf mitt (losa mig við dót sem ég þarf ekki og ná tökum á einföldum aðferðum til að skipuleggja tíma minn)
• Stunda hugleiðslu daglega
• Borða hollan og nærandi mat og neyta hollra drykkja í passlegu magni (borða 90% "rétt")

Ég ætla ekki að reyna að ná þessum markmiðum öllum í einu heldur einbeita mér að einu til þremur markmiðum í einu. Þetta er að sjálfsögðu ekki allt. Það er margt annað sem ég ætla mér að áorka á árinu. Þetta eru hins vegar venjur og verkefni sem munu hjálpa mér að ná öðrum markmiðum með auknu jafnvægi, hugarró og styrk.

Ég ætla í og með að nota bloggið til að greina frá framgangi hvað þessi markmið varðar. Stay tuned.

Ég óska annars öllum lesendum mínum gleðilegs árs og hvet alla til að setja sér markmið fyrir framtíðina. Reynið að sjá fyrir ykkur hvernig líf þið viljið. Hvernig er fullkominn dagur? Hvernig er góð vika? Mánuður? Ár? Ævi?

Í upphafi skal endinn skoða. Það eru bara rosalega fáir sem bera gæfu til þess. Ekki falla í þá gryfju, ágæti lesandi. Þú hefur hæfileika til að gera frábæra hluti. Það flækist enginn fyrir þér nema þú sjálfur.

Tónleikar

Ég hef farið á nokkuð marga tónleika um ævina. Það er fátt sem jafnast á við þá ánægju sem maður fær af góðum tónleikum. Stundum er um að ræða bönd sem maður er búinn að pæla í heillengi og maður veit nokkurn vegin á hverju maður á von, en stundum rennir maður alveg blint í sjóinn og upplifir svo eitthvað alveg nýtt og ferskt. Ég ætla hér að rifja upp slatta af eftirminnilegum tónleikum sem ég hef fari á í gegnum tíðina og byrja á tónleikum með erlendum rokkhljómsveitum:

1. Whitesnake/Steve Vai:

Whitesnake kom upp á frón og spilaði í Reiðhöllinni í Víðidal. Þetta var ca. 1990. Ég var nýlega búinn að kynnast gítargoðinu Steve Vai sem var þá nýlega búinn að gefa út plötuna "Passion and Warfare" sem er sennilega ein mest selda gítarrúnkplata allra tíma. Whitesnake var hins vegar að fylgja eftir hinni stórgóðu plötu "Slip of the tounge". Ég var búinn að hlusta gat á báðar plöturnar og var því vel undirbúinn. Ég fór á tónleikana með Dadda, Pabba og Smára Geirs. Við keyrðum suður á litlum og nettum Daihatsu og gistum svo á gistiheimili UMFÍ við Öldugötu á meðan á Reykjavíkurdvölinni stóð (ekkert verið að missa sig í lúxus sko..). Whitesnake hélt tónleika bæði á föstudags- og laugardagskvöldi og áttum við miða á seinni tónleikana. Það fór ekki betur en svo að David Coverdale veiktist eftir fyrri tónleikana og var óvígur á laugardeginum. Choirboys (sem hituðu upp) spiluðu því vel og lengi og stóðu sig prýðilega. Ég fílaði þá samt ekkert sérstaklega vel, enda þekkti ég þá ekki neitt. Whitesnake steig svo á svið við mikinn fögnuð, þrátt fyrir fjarveru söngvarans. Söngnum skiptu með sér hljómborðsleikarinn (sem ég man ekki hvað heitir) og Pétur Kristjánsson. Mjög spaugilegt, en gerði sig alveg þokkalega. Hljómborðsleikarinn var massasöngvari og Pétur Kristjánsson var auðvitað Pétur Kristjánsson. Senuþjófur kvöldsins var samt hinn spólgraði, snaróði gítarsnillingur sem Steve Vai heitir. Hann gersamlega steikti gítarinn og lék nokkur lög af Passion and Warfare, þar á meðal "For the love of God" sem er eitt besta gítarlag allra tíma. Ég var alveg upp við sviðið og gleymi þessari kvöldstund aldrei.

2. Iron Maiden (ca. 1992)

Ég minnist þess ekki að hafa séð neina erlenda hljómsveit á milli Whitesnake og Maiden. Á þessum árum voru komur frægra hljómsveita mikið rarítet. Ég hafði lítið hlustað á Maiden fyrr en ég keypti miða á tónleikana. Fjalar setti saman fyrir mig spólu með helstu slögurunum og svo keypti ég mér "Fear of the Dark", sem var platan sem þeir voru að fylgja eftir. Ég hlustaði á þetta út í eitt í margar vikur. Á þeim tíma vann ég í skemmunni sálugu og gat því hlustað á tónlist allan daginn á meðan ég vann. Ég fílað Maiden í botn og hlakkaði mikið til tónleikanna. Á tónleikunum var ég með Fjalari og Kela. Báðir voru þeir aðdáendur Maiden frá blautu barnsbeini. Tónleikarnir voru geðveikir. Við vorum framarlega, en sigum aðeins aftar í minni troðning og betra sánd þegar á leið. Dickinson var í hörkuformi og reyndar bandið allt. Upphitunarhljómsveit var hin stórgóða Exist. Við þekktum bassaleikarann, Jonna Bassa og hann reddaði okkur inn í eftirpartíið sem var haldið á rokkbúllu sem hét Grjótið og var við Tryggvagötu. Þar var Jonni að spila ásamt hljómsveitinni Stálfélaginu, sem var frábært kóverband. Eini munurinn á Exist og Stálfélaginu var söngvarinn. Gulli Falck á gítar, Siggi Reynis á trommur og svo man ég nú ekki hvað Stálfélagssöngvarinn hét, en Eiður Plant var söngvari í Exist. Drengirnir rokkuðu spikfeitt og tóku helstu slagara rokkbókmenntanna. Það sem gerði partíð ógleymanlegt var nærvera Iron Maiden manna. Ég tók í spaðann á þeim flestum, m.a. í járnkrumluna á Steve Harris. Ég spjallaði eitthvað við þá flesta (sagði a.m.k. eitthvað á borð við: "You're awesome dude! You guys rocked tonight!", eða eitthvað álíka lame). Mest spjallaði ég við Steve Harris og Janick Gears. Afskaplega alþýðlegir gaurar. Þeir voru bara að fíla tónlistina og drekka bjór eins og allir hinir. Engir stælar. Álit mitt á Iron Maiden minnkaði ekki við þessi kynni.

3. Joe Satriani (1994)

Ég fór og sá Satriani á stórum klúbbi í Providence, Road Island. Klúbburinn hefur kannski verði ívið stærri en Egilsbúð, en ekki mikið. Ég stóð í tröppum við endann á dansgólfinu og sá því og heyrði fullkomlega. Stu Hamm flengdi bassann og Jonathan Mover lék á trommur. Þvílíkir galdramenn! Satriani hefur nánast yfirnáttúrulegt vald á gítarnum og var í miklu stuði. Ég gleymi þessu seint. Og það eru fleiri sem gleyma þessu seint. Frænka mín og maðurinn hennar fóru með mig á tónleikana, fólk á tæplega miðjum aldri sem fílar Rod Stuart og Carly Simon. Þau fíluðu ekki Joe Satriani. Maður frænku minnar var litinn hornauga og spurður hvort hann væri í fíkniefnalögreglunni ("Duuude! Are you a narc?"). Hann minnist þessa kvölds enn með hryllingi. Upphitunarsveit fyrir Satriani var band sem hét Taiwan On. Ég kynntist þeim gaurum svo aðeins þar sem þeir voru húsband á búllunni þar sem ég hékk um helgar (sem var eina búllan sem ég komst inn á, 19 ára gamall). Sú búlla brann svo til kaldra kola eina nóttina og þar með var skemmtanalíf mitt í USA ónýtt! En það er önnur saga...

4. Rush (1994)

Það var algerlega ógleymanlegt að sjá goðin í Rush í fyrsta sinn. Ég var búinn að vera fan í 2-3 ár, en byrjaði samt fyrst að elska þá þegar þeir gáfu út Counterparts. Það var því ekki nokkur séns að ég myndi sleppa því að tékka á Rush þegar þeir áttu leið um Massachusettes fylki á vorið 1994. Þeir spiluðu í bæ sem heitir Wostchester, í ca. klukkutíma fjarlægð frá Rainham þar sem ég bjó hjá frænku minni ástkærri. Ég fór á tónleikana með tveimur stelpum sem ég vann með og vini þeirra. Frænka borgaði miðana. Og limmósínu! Alger snilld. Tónleikarnir voru algerlega ógleymanlegir. Ég söng með og lufttrommaði eins og sannur Rush-nörd. Looovely. Ég fór svo á aðra tónleika með þeim í Providence skömmu síðar. Var þá enn framar (í ca. 18. röð), drakk miklu meira og skemmti mér ENN betur!

5. Pearl Jam (1994)

Við fórum á Pearl Jam í Boston Garden (heimavöllur Boston Celtics). Fósturmamma frænku minnar bauð mér og nokkrum öðrum krökkum á tónleikana. Ég man að miðinn kostaði 12.000 kall, sem mér þótti hrikalegt. Mudhoney hitaði upp, en af einhverjum ástæðum nenntum við ekki að horfa á þá, heldur chilluðum úti á bílastæði og drukkum bjór þar til perlusultan kom á svið. Þeir rokkuðu alveg spikfeitt! Vedder-inn drakk ennþá á þessum tíma og var orðinn alveg svartur þegar dró að lokum. Fólk var að rétta honum flöskur upp á svið og hann hellti í sig gengdarlaust. Hann tók svo flottasta exit tónlistarsögunnar. Hann byrjaði að berja míkrófónstandinum í sviðið og hætti ekki fyrr en hann var búinn að brjóta gat á svðið. Svo stökk hann í gegnum gatið og hvart af sviðinu! Þetta þótti mér endalaust svalt!

To be continued.......

Að brjóta burðarveggi

Eftir ræðu Árna Páls, hæstvirts félagsmálaráðherra, leið mér eins og ég hefði verið kýldur í magann. Þessi ræða staðfesti grun minn. Við búum í dag við stjórnvald sem veit ekkert hvað það er að gera. Í ræðu Árna Páls var að finna ýmis gullkorn. T.d. þetta:

"Við eigum að greiða fyrir atvinnuuppbyggingu en við eigum ekki að sæta afarkostum óforskammaðra kapítalista. Þeir vinna að einu markmiði – hámörkun arðs"

Heldur Árni Páll að rekstur almennt snúist um eitthvað annað en hámörkun arðs? Er það ekki það sem allur rekstur snýst um? Stofnar einhver sjoppu eða blómabúð með eitthvað annað í huga en að hafa af því lifibrauð og arð? Ég veit ekki hvaða afarkosti maðurinn er að tala um, en sennilega er hann þar að vísa í þau varnaðarorð sem komið hafa frá þeim iðnaði sem ráðherranum er svona uppsigað við (og skiptir þá engu þótt samhljómur sé í varnaðarorðum sem berast frá fjölmörgum aðilum- samtökum atvinnulífs og verkalýðs, sveitarfélögum o.s.frv.) Þessi varnaðarorð kallar hann "grátkór".

Nú fullyrði ég að ég sé algerlega þurreygur þegar ég skrifa þessi orð og tel mig því ekki tilheyra neinum grátkór. Enda nenni ég ekki að væla undan ummælum ráðherra, jafnvel þótt ég teki þau nærri mér sem starfsmaður í áliðnaði. Ég ætla hins vegar að útskýra í stuttu og hnitmiðuðu máli hvað mun líklegast gerast ef skattlagningaráform ríkisstjórnarinnar á áliðnaðinn ná fram að ganga. Rekstrarumhverfi álvera er nú mjög erfitt. Það er gífurlega erfitt að reka álver með hagnaði í dag og efa ég að álver á Íslandi séu að gera meira en að reka sig á núlli. Ef stjórnvöld skella svo nýjum sköttum á þennan iðnað sem nema meiru en öllum launum sem fyrirtækin greiða, þá blasa afleiðingarnar við:

• Áliðnaðurinn mun segja upp fólki. Annar kostnaður er þess eðlis að ekki er hægt að skera hann niður, þ.e. orka og hráefni. Álverin munu skera mannafla niður í lágmark. Við gætum verið að tala um nokkur hundruð störf í það heila. Það fólk verður atvinnulaust og þarf því atvinnuleysisbætur. Eða flytur úr landi (það mun ég sennilega gera ef til þess kemur). Alltént mun það ekki greiða tekjuskatta til ríkisins og kaupmáttur þess mun minnka niður í ekki neitt.
• Áliðnaðurinn mun minnka kaup á þjónustu og vörum um milljarða. Það þýðir að ýmis fyrirtæki sem þjónusta álverin munu þurfa að segja upp fólki. Niðurstaðan verður minnkuð velta í samfélaginu. Atvinnuleysi eða landflótti.
• Ég tel raunverulega hættu á því að álverum verði lokað- eða a.m.k. að framleiðsla þeirra verði minnkuð niður í þau lágmörk sem tilgreind eru í orkusamningum. Sem þýðir minnkaðar útflutningstekjur og þau áhrif sem lýst er hér að ofan.
• ENGU iðnfyrirtæki (hvorki í áliðnaði né öðrum iðnaði) mun detta í hug að fjárfesta á Íslandi. Það er kraftaverk að enn skuli finnast fyrirtæki sem eru tilbúin til þess arna, en ef skattaumhverfið verður gert jafn óvinsamlegt og allt stefnir í þá getum við sennilega gleymt því að nýir aðilar vilji fjárfesta hér.

Það blasir við þegar málið er skoðað að fyrirhugaðar skattahækkanir meika engan sens. Ríkið næði e.t.v. þessum 16 milljörðum í kassann en það myndi bara þegar upp er staðið missa þessar tekjur annarsstaðar á móti í minnkaðri veltu í samfélaginu og atvinnuleysisbótum. Þetta þarf hins vegar ekki að koma neinum á óvart. Þarna eru einfaldlega VG (og græni armur Samfylkingarinnar) að koma höggi á iðnað sem er (og hefur alltaf verið) þeim þyrnir í augum. Það grafalvarlega er sú staðreynd að þessi pólitík er rekin á kostnað þjóðarinnar. Ég fullyrði að þessar aðgerðir munu skaða hag okkar.

Íslenska fjármálakerfið hrundi. Íslenska efnahagskerfið hrundi hins vegar ekki alveg. Uppi standa mikilvægir burðarveggir eins og sjávarútvegur, iðnaður og ferðaþjónusta. Því rennur mér kalt vatn á milli skinns og hörunds að sjá VG og Samfylkinguna glotta við tönn og munda sleggjurnar. Ætla menn virkilega að skemma þessar fáu stoðir sem eftir eru? 98% þeirra sem hafa lánað Íslendingum peninga ætla ekki að gera það aftur. Megum við þá við því að ráðast á þær atvinnugreinar sem skapa okkur gjaldeyristekjur og halda í okkur lífinu? Megum við við því að kasta frá okkur góðum tækifærum til að fá erlenda fjárfestingu inn í landið?

Ég segi nei. Og aðgerðir og yfirlýsingar stjórnvalda í þessu máli geta í mínum huga aðeins þýtt tvennt: a) Menn vita ekki hvað þeir eru að gera b) Menn eru tilbúnir til að setja annarleg pólitísk markmið framar þjóðarhag.

Tónleikaferðin mikla

Um síðustu helgi fórum við Jóna á frábæra tónleika í London ásamt Bjarna bróður. Frábær ferð í alla staði. Við fórum út á föstudagsmorgni og heim á sunnudagsmorgni, þannig að ferðin var í styttra lagi. Samt ótrúlegt hvað má gera margt á tveimur dögum í þessari frábæru borg. Hér eru nokkrir hápunktar:

Chowki
Við stukkum beint í hádegismat á þessum frábæra indverska stað á Denman Street í Soho. Ég hef borðað þarna nokkrum sinnum áður og hef aldrei orðið fyrir vonbrigðum. Mæli eindregið með þessum stað. Ekta indverskur matur á hagstæðu verði. Þjónustan lipur og skemmtileg.

Denmark street
Heimsókn á Denmark Street er nauðsynleg fyrir alla áhugamenn um hljóðfæri. Við Bjarni bróðir eyddum rúmlega 2 klukkutímum í það að rölta milli hljóðfæraverslana, skoða og prófa gítara og bassa. Endalaust úrval. Sáum m.a. 1952 módel af Telecaster. Verðin eru samt í hærri kantinum og ljóst að maður hefði ekki sparað neitt á því að versla þarna. Samt gaman að skoða svona klikkað úrval.

Foyles
Geggjuð bókabúð á Charing Cross Road. Þeir áttu m.a. allt sem Paul Auster hefur gefið út. Ég bætti þremur skræðum í safnið og Bjarni bró keypti klassískar Stephen King bækur. Mæli eindregið með þessari búð fyrir bókaorma. Og ef menn eru bæði gítar- og bókaormar þá er þessi verslun eiginlega beint á móti Denmark Street. Convenient.

Comedy Store
Við kíktum í þennan skemmtilega grínklúbb og urðum ekki fyrir vonbrigðum. Daginn eftir var mér illt í andlitinu. Það voru 5 grínarar á dagskránni. Þeir fyndnustu voru kynnirinn, sem er einn snjallasti stand-up gaur sem ég hef séð. Hann stökk inn á sviðið og byrjaði svo umsvifalaust að gera grín að áhorfendum með einstaklega skapandi og snjöllum hætti. Síðasti grínarinn á dagskránni sló svo allt út. Sá var kanadískur að uppruna og er hugsanlega einn fyndnasti maður á jörðinni. Hrikalega random húmor- grófur með afbrigðum. Tárin láku niður kinnarnar á mér.

Tónleikarnir- Dream Theater o.fl.
Tónleikarnir voru auðvitað megintilgangur fararinnar. Og ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Við byrjuðum reyndar á smá klúðri. Tímanum á tónleikunum hafði verið breytt, þannig að við mættum of seint og misstum af Unexpect- sem var drullufúlt. En það var bara ekki séns að vera í einhverri fýlu á þessum tónleikum.

Fyrstir stigu á svið töffararnir í Bigelf. Ég er ekki frá því að þeir séu í heimsókn frá árinu 1974. Frontarinn er gaur sem heitir Damon Fox og hann er hrikalega svalur. Hann var með hljómborð sitthvoru megin við sig- fremst á sviðinu. Tónlistin er einhverskonar psychadelic-doom-stoner rokk. Mikil áhrif eru greinileg frá Sabbath og Purple, en einnig frá glamrokkinu. Skemmtileg blanda sem svínvirkar. Bigelf spilaði í rúmlega hálftíma og þeir voru skuggalega þéttir. Hápunkturinn var lagið Black ball, en þá steig Mike Portnoy á svið með þeim og tók í settið. Ég mæli eindregið með því að allir rokkáhugamenn kynni sér þessa sveit. Hún veldur ekki vonbrigðum.

Næstir komu snillingarnir í Opeth. Fyrir þá sem ekki þekkja Opeth þá er það band sem telst sennilega leika progressive death metal. Magnaður kokteill af fegurð og hryllingi og ótrúleg spilamennska. Þeir léku lög frá öllum ferlinum, en aðeins tvö lög af nýju plötunni. Hápunktarnir voru lögin „Deliverance“ (þéttleikinn í lokin á því lagi var með slíkum ólíkindum að ég hef varla heyrt annað eins) og „Hex Omega“. Ultimate súper dúper hápunkturinn var hins vegar lagið „Lotus Eater“. Spilamennskan var óaðfinnanleg. Akefield var ótrúlega laid back og það er hreint magnað hvernig maðurinn getur hljómað eins og engill og drýsildjöfull á víxl. Ég get ekki mælt nóg með Opeth fyrir alla rokkhunda. Þeir þurfa smá tíma í meltingu, en þetta er svooo gott stöff. Ég mun a.m.k. fylgjast grannt með þeim hér eftir.

Dream Theater voru svo auðvitað aðalnúmerið. Og þeir stóðu sko undir væntingum. Öllu heldur fóru þeir óralangt fram úr mínum villtustu trylltustu væntingum. Þeir voru endalaust þéttir, svalir, skemmtilegir og drullu HEVÍ. Spilamennskan er fullkomlega ómannleg, sama hvar niður er borið. LaBrie er svakalegur hetjutenór og með miklu meiri sviðsnærveru en ég átti von á. Þeir tóku lög af öllum ferlinum, en ekki nema þrjú lög af nýju plötunni. Uppklappslagið var hið þrælmagnaða „The Count of Tuscany“ af nýju plötunni. Ekki amalegt að fá upplappslag sem er 20 mínútur! Skemmtilegt móment á tónleikunum var magnað trommusóló. Portnoy stoppaði í miðju kafi og sagði eitthvað á þessa leið: „this kit is too fucking big for just one guy“. Svo kallaði hann til liðs við sig trommara Unexpect, Bigelf og Opeth, einn í einu og tók „einvígi“ við þá alla. Það var magnað þegar hann trommaðist á við Axenroth úr Opeth, en sá drengur er alger galdramaður. Í lokin voru þeir svo allir fjórir við settið. Brilljant!

Heilt yfir eru þetta bestu tónleikar sem ég hef farið á (og er þá mikið sagt) Ef Dream Theater fer fleiri svona „Progressive nation“ túra þá ætla ég sko ekki að láta mig vanta. Jóna mín stóð sig eins og hetja á tónleikunum. Ég held að hún hafi verið ein af 7 konum á tónleikunum. Þvílík nördahjörð! Progg og metalnördar dauðans! Þær fáu konur sem maður sá gutu augunum á fylgdarsveina sína og hugsuðu greinilega: "what a freak!" Ekki er ólíklegt að þarna hafi í einhverjum tilvikum verið um lokastefnumót að ræða. En mín stóð sig eins og hetja og fílaði þetta bara ágætlega. Mikið er maður nú vel giftur.

Stieg Larson
Á leiðinni út til London byrjaði ég á síðustu bókinni í Millennium þríleiknum. Ég kláraði hana svo núna í vikunni. Þetta er hrikalegur múrsteinn, en hún rennur afar ljúflega í gegn. Djöfulsins skandall að mannhelvítið skyldi hrökkva upp af svona langt fyrir aldur fram. Þetta er algerlega ávanabindandi stöff. Ég sá mynd nr. 2 í bíó áður en við fórum út og stóð hún ágætlega undir væntingum. Það er samt ljóst að hver bók er efni í a.m.k. 10 þátta seríu. Ég vona bara að einhver fari út í slíka þáttagerð- og reyndar þykir mér það mjög líklegt. Það eru svo margar hliðarsögur og atriði sem sleppt er í myndinni að það hlýtur einhver að sjá sér hag í að gera meira úr þessu heldur en mönnum hefur tekist með þessum myndum.

Eníhú. Bottom læn: Stórskemmtileg og ógleymanleg ferð

Af líkamsæfingum

Ég er núna að gera áhugaverða tilraun í líkamsæfingum. Í stað þess að lyfta intensíft einu sinni í viku eins og ég gerði síðasta vor, þá er ég að experimenta með daglegar æfingar þar sem maður notar eingöngu eigin þyngd og styrk til æfinga.

Ástæðan fyrir þessari breytingu er einföld. Þótt ég hafi verið að ná skruggufínum árangri með því að lyfta einu sinni í viku, þá þýðir það líka að maður fær bara æfingatengt endorfínkikk einu sinni í viku. Og það er ekki nóg. Það er nefnilega alger snilld að fá skammtinn á hverjum degi.

Einnig er ekki laust við að vikulegu lyftingarnar séu ansi þjáningarfull aðferð við að halda sér í formi. Þriggja daga harðsperrur í hverri viku eru svolítið erfiðar.

Ég hef líka verið að lesa mér til um líkamsæfingar sem byggja því að nota eigin þyngd og styrk. Fylgismenn þeirra segja þær miklu hollari til lengri tíma heldur en lyftingar. Þeir halda því fram að lyftingarnar valdi nánast undantekningalaust skaða á liðum og liðböndum með tilheyrandi verkjum í öxlum, hnjám, baki.... Að auki megi ná alveg jafn góðum árangri með heimaleikfiminni.

Síðustu tvær-þrjár vikurnar er ég því búinn að taka fleiri armbeygjur en ég hef nokkru sinni áður tekið. Ég byrjaði á prógrammi sem ég fann á síðunni www.hundredpushups.com . Markmiðið með því prógrammi er að geta tekið 100 armbeygjur í einni striklotu. Það ætla ég líka að reyna, en ég ákvað þó fljótlega að nota aðra aðferð. Prógrammið á síðunni byggir á því að taka ca. 5-8 sett af armbeygjum, þrisvar í viku. Endurtekningar aukast jafnt og þétt þegar líður á prógrammið. Þetta fannst mér ekki henta mér vel. Ég fékk fljótlega verk í öxlina og fannst frekar leiðinlegt að taka svona mörg sett í einu. Ég ákvað því að nota aðra aðferð.

Ég tek því armbeygjur á hverjum degi, bæði kvölds og morgna. Ég tek þrjú sett í hvert skipti og bæti við einni endurtekningu á dag. Ég ætla að sjá hvert það skilar mér. Ég er a.m.k. enn góður í öxlunum og að auki fæ ég þetta fína endorfínkikk tvisvar á dag.

Ég geri svo reyndar líka fleiri æfingar á morgnana. Þær byggjast aðallega á því að nota eigin krafta og ímynda sér fyrirstöðu eða þyngd. Hljómar asnalega en svínvirkar. Maður lætur einfaldlega vöðva virka á móti vöðva. Eftir eitt sett af svona æfingum upp úr og niðurúr er maður funheitur. Þeir sem eru nógu miklir nördar til að hafa áhuga á þessu geta kynnt sér síðuna www.transformetrics.com .

Ég stefni að því að taka 100 armbeygjur eftir ca. mánuð eða fyrir lok október. Það væri reyndar gaman að ná því fyrir 35 ára afmælið þann tuttugasta! Humm. Sjáum hvort það gengur.

Innri og ytri hlýindi

Mikið óskaplega er gott að fá svona hlýindi á þessum árstíma. Og ekki er verra þegar það fer saman við innri hlýindi! Hér erum við feðgar við Norðfjarðarvita þann 13. september í göngutúr með Rögnu og Sigga Kára.

Random stuff

Jæja. Sumarfríið búið. Það var sérlega ljúft. Ég var í fríi í mánuð. Við vorum heima í viku, svo fórum við Jóna til Barcelona í viku á meðan krakkarnir chilluðu hjá mömmu á Akureyri. Mamma keyrði svo með krakkana á móti okkur í Munaðarnes þar sem við eyddum viku í sumarbústað. Síðustu vikuna vorum við heima í afslappelsi.

Þetta er eitt besta frí sem ég man eftir. Hápunkturinn var dvölin í Barcelona sem er frábær borg í alla staði. Ótrúlegur arkítektúr, iðandi mannlíf, frábær matur, góð söfn, gott veður og góð vín. Við ákváðum að fara til Barcelona til að fagna 10 ára brúðkaupsafmæli. Sjitt hvað tíminn líður!

Við vorum nokkuð aktíf í Barcelona en samt ekkert að stressa okkur of mikið. Við vorum t.d. tvo daga á ströndinni þar sem við flatmöguðum bara og slöppuðum af. Öðrum stranddeginum eyddum við í Sitges sem er fallegur gamall strandbær. Þar sjást engin ný og ljót risahótel við ströndina, andrúmsloftið er afslappað og ströndin flott. Seinni stranddeginum eyddum við í Barcelona. Við tókum strætó og fórum eins langt frá miðborginni og hann gekk. Svo örkuðum við niður á ströndina og gengum þar beint í flasið á alsnöktum manni sem var á leið í sturtu. Þessi hluti strandarinnar reyndist sem sagt vera nektarströnd. Þar sem gestirnir virtust fyrst og fremst vera karlkyns eldriborgarar tókum við snarlega ákvörðun um að finna annan stað til að sóla okkur á. Önnur highlight úr Barcelona ferðinni voru m.a. þessi:

-Gítartónleikar í tónleikahöllinni Palau Musica. Fallegasti salur sem ég hef komið í og gítarleikur á heimsmælikvarða.
-Heimsókn á 4 ketti. Þar hélt Picasso sína fyrstu sýningu og hékk við bjórdrykkju og tapasát flesta daga ásamt ýmsum þungaviktarmönnum í menningu Spánar á þeim tíma
-Heimsókn í Parc Guell. Hinn snarklikkaði arkítekt Gaudi hannaði garðinn sem er afskaplega fallegur og sérstakur
-Mögnuð máltíð á inverskum veitingastað í hinu nett skuggalega El Raval hverfi
-Geggjaðir djasstónleikar á hinum fornfræga djassstað "Jamboree" með klikkuðum saxófónleikara- George Garzone ( http://en.wikipedia.org/wiki/George_Garzone). Gaurinn er kennari við Berkley og hefur spilað með ÖLLUM- meira að segja Elvis- og reyndar einu af mínu uppáhaldsböndum- Exreme. Grúppan sem hann var með heitir (með réttu) "The Fringe"- Sax, bassi og trommur. Samspilið var með hreinum ólíkindum, tónlistin frekar "far out" og George blés í saxið eins og enginn væri morgundagurinn. Á þessum skemmtilega klúbbi varð ég fyrir þeirri óskemmtilegu reynslu að borga 10 evrur fyrir lítinn San Miguel og litla kók. Ca. 1800 kall. Helvítis fokking fokk.
-Dásamleg sælkeramáltið á þessum veitingastað: http://www.cincsentits.com/en/index.htm . Þessi staður er fyrsti Michelin stjörnu veitingastaðurinn sem við prófum og það var vel þess virði. Krítarkortið logaði reyndar, en mikið svaaakalega var þetta gott. Við fengum ca. 8 rétti sem voru hver öðrum betri. Ég fékk mér sérvalin vín með sem var mjög skemmtilegt því ég fékk ítarlega kynningu á hverju víni og skýringar á því af hverju það varð fyrir valinu. Þetta er staður í heimsklassa, sem reyndar þarf ekki að koma á óvart þar sem óvíða eru fleiri topp veitingastaðir en í Barcelona. Í ca. 1-2 tíma fjarlægð frá Barcelona er t.d. veitingastaðurinn El Bulli sem hefur verið valinn besti veitingastaður í heimi síðustu árin. Það tekur ca. 2 ár að fá borð þar....ef maður er heppinn.

Helstu gallarnir við að heimsækja Barcelona á þessum tíma árs eru þeir að hitinn er frekar hár (um og yfir 30 gráður flesta dagana) og borgin er hrikalega troðin af fólki. Annað óskemmtilegt atriði var agalegur hálsrígur sem ég náði mér í, sennilega af því að sofa á lélegum hótelkodda. Djöfuls aumingi er maður orðinn af því að sofa á einhverri fjandans geimdýnu og heilsukodda! Sveiattan. Verðlagið er svo auðvitað kapituli útaf fyrir sig, en ég nenni ekki að fara út í þá þunglyndissálma. Borgin er annars afar rómantísk og ég get hreinlega ekki hugsað mér betri borg að heimsækja. Það er bókað að við Jóna förum einhverntíman aftur til Barcelona. Kannski eftir 10 ár bara?

Ég las heilmikið í fríinu, en ekkert af því neitt sérlega bitastætt. Ég las aðallega einhverja reifara, Ken Follett, Stephen King o.fl. King er reyndar snillingur. Ég var næstum búinn að gleyma hvað hann er góður. Ég stefni á að endurlesa eitthvað af því sem ég á af bókunum hans- bæði vegna þess að ég er meira og minna búinn að gleyma þessu öllu, en ekki síður vegna þess að það er fjandi dýrt að kaupa bækur. Ég er núna að lesa nýtt smásagnasafn eftir kappann sem er stórgott. Hann er mikill smásögumeistari og ég er ekki frá því að maður ætti að lesa meira af smásögum. Skemmtilegt sagnaform.

Hvað tónlist varðar er ég enn á kafi í Opeth, en er að auki farinn að melta Unexpect og Bigelf til að undirbúa tónleikana í London í október. Can't wait!